4.1.97

Á evrópskum fjöldasamkomum mótorhjólamanna

Sniglar á meginlandinu:

Nýjasti þátturinn i starfi Bifhjólajólasamtaka lýðveldisins, Snigla, er aðild að EMA, Evrópska mótorhjólasambandinu, og er greinarhöfundur fulltrúi snigla í EMA. Á árinu 1996 sótti hann tvo stórviðburði á mótorhjólavisu sem EMA tók virkan þátt í, Eurodemo og IFMA-sýninguna í Köln. Eurodemo er heiti á árvissum mótmælum mótorhjólafólks, sem haldin eru i Brussel, höfuðborg Evrópusambandsins, en IFMA er stærsta alþjóðlega mótorhjólasýningin í Evrópu.

20 þúsund mótorhjól á Eurodemo


Í haust sem leið bar Eurodemo upp á 31. ágúst. Greinarhöfundur var þá í mótorhjólaferð um Evrópu ásamt Kristrúnu Tryggvadóttur, sem einnig er snigill. Ákveðið var að enda ferðina í Brussel. Um leið
og nær dró Belgíu varð okkur ljóst að eitthvað mikið stóð til, því að mótorhjól voru á hverri bensínstöð og um alla vegi, og þá oft í stórum hópum. Fólk var komið alls staðar að, frá flestum löndum Afríku og Bandaríkjunum. Mótshaldið sjálft fór fram á herstöð belgíska hersins og þar var ýmisIegt á boðstólum. Í einu skýlanna fór fram mótorhjólasýning, í öðru tónleikar, i þriðja voru básar þar sem selt var ýmislegt sem viðkom mótorhjólum, og svo má lengi telja.  Um 20 þúsund mótorhjól sóttu þessa samkomu og  áætlað var að milli 50 og 60 þúsund manns hefðu komið 
gagngert til að verða vitni að þessum viðburði. Eins og búast má við krafðist hópkeyrsla af þessari stærðargráðu góðrar skipulagningar. í byrjun var safnast saman á hjólunum á risastóru bílastæði við hraðbrautina. Á tilsettum tíma var svo lagt af stað í ákveðinni röð. Hópkeyrslan sjálf tók rúma tvo tíma og leiðinni sem ekið var lokað fyrir annarri umferð á meðan. Hávaðinn í mótorhjólunum á inngjöf og flautum, þegar ekið var framhjá Evrópuþinghúsinu, var svo yfirþyrmandi að maður fékk hellu fyrir eyrun þrátt fyrir þéttan og góðan hjálm. Ef einhverjir hafa staðið óslitið við ökuleiðina hefur hjólaröðin verið um tvo og hálfan tíma að fara fram hjá þeim.  Óhætt er að segja að uppákoman vakti mikla athygli fjölmiðla, enda voru sjónvarpsmyndavélar og hljóðnemar á hverju strái. Við vorum einu fulltrúar íslands að þessu sinni, en búast má við fleiri héðan í ár.

Mótorhjólasýningin í Köln


Dagana 2. til 6. október var haldin hin árlega IFMA-sýning í Köln, svo sem DV-bílar hafa þegar sagt
frá. Þangað kemur um það bil hálf milljón gesta og var greinarhöfundur einn þeirra, um leið og hann fór á haustfund EMA sem var með bás á sýningunni þar sem aðildarfélögin kynntu starfsemi sína, þar á meðal Sniglarnir.
Á sýningunni sýndu allir helstu framleiðendur mótorhjóla með áherslu á nýjustu gerðirnar. Japanir voru fyrirferðarmiklir auk Harley Davidson og Triumph, en gaman var að sjá að ítölsku mótorhjólin fengu sitt. Mikið var einnig um framleiðendur ýmissa aukahluta í og á mótorhjól, en það er mjög stór hluti af mótorhjólaiðnaðinum. Krómið sem sást á sýningunni mætti eflaust mæla í tonnum.
Einnig var mikið um fyrirtæki er sérhæfa sig í hinum einstöku þáttum eins og dempurum, blöndungum og þess háttar. Þarna voru líka framleiðendur hlífðarfatnaðar og var Kevlar- og Goretex-línan áberandi. Hjálma mátti finna í þúsundatali og mikið var einnig um sérhæfða frarnleiðslu eins og til dæmis tölvubúnað og bekki til hestaflamælingar.

Nýjasta nýtt










Það sem mesta athygli vakti var auðvitað nýjustu módel hinna stóru Beindust flestra augu að nýjustu gerðunum þremur frá Hondu en það eru hið öfiuga CBR 11OOXX Super Blackbird, VTR 1000F Firestorm sem er til alls líklegt, og hið fyrirferðarmikla F6C Custom. Ellefuhundruð hjólið er það öflugasta á markaðinum í dag, 168 hestöfl krauma í iðrum þess en ytri hönnun tekur mið af NSR-hjólinu og er það mjög straumlínulagað. Fyrirferðin á Custom-hjólinu er all rosaleg. Það er í raun og veru sex strokka gullvængur sem búið er að strípa og setja fullt af krómi í staðinn, samt er þetta 309 kílóa hlunkur.
Fallegasta hjól sýningarinnar var að mínu mati nýja þúsund hjólið en það er eftirlíking af hinu fræga Ducati-hjóli. Vélin er mjög svipuð, tveggja strokka V-mótor með 90 horni. Það er frekar létt, 189 kíló fulltankað og hefur 110 hesta til að spila úr. Suzuki var einnig með svipaða Ducati-eftirlíkingu á sýningunni. Kawasaki hafði upp á lítið nýtt að bjöða og eins má segja um Yamaha og Harley Davidson, þar eru hefðbundin gildi í fyrirrúmi og ekki tekin áhætta með nýrri hönnun. Triumph hafði aftur á móti breikkað nokkuð hjá sér framleiðslulínuna.

Vantar eitthvað nýtt


Þrátt fyrir stóra og flotta sýningu var samt eitthvað sem vantaði og olli vonbrigðum. Það var einmitt
það að maður var búinn að sjá langflest af því sem fyrir augu bar áður. Það vantar að  mótorhjólafyrirtækin taki meiri áhættu í hönnun svo að fólk fari nú að sjá eitthvað nýtt. Þetta var gegnumgangandi hjá öllum framleiðendunum. Sýningin sjálf var hins vegar glæsileg og mikið lagt í hana í heild og einstaka bása, t.d. var Hondu-básinn 500 fermetrar. Vonast bara til að sjá eitthvað nýtt á næsta ári.
Njáll Gunnlaugsson
DV  
4. JANUAR 1997

9.10.96

Með tíkina Rögg á mótorhjólinu

María Dröfn Garðarsdóttir fer flestra sinna ferða á öflugu mótorhjóli, sem kannski þykir ekki í frásögur færandi nú á tímum.

Það sem hefur hins vegar vakið athygli margra íbúa á Akureyri er að hún er ekki kona einsömul á ferð, heldur ferðast tíkin Rögg jafnan með henni og
situr þá fyrir framan Maríu á hjólinu og lætur sér fátt um finnast.

Morgunblaðið 09.10.1996

8.9.96

Sérsmíðað ofurhjól


 ÞAÐ eru ekki margir ökumenn sem myndu þora að setjast á ökutæki Gunnars Rúnarssonar, gefa því fulla bensíngjöf og hanga svo á því á fullri ferð í 400 metra langri kvartmílu.


 En Gunnar hefur kjarkinn til að stýra þessu 220 hestafla sérsmíðaða mótorhjóli og setti nýtt íslandsmet á því fyrir skömmu. Hann keppir í úrslitamóti íslandsmótsins í dag á kvartmílubrautinni við Kapelluhraun.
„Mér finnst ekkert stórmál aðstýra hjólinu þó krafturinn sé mikill og hraðinn sömuleiðis. Ég
er vanur akstri mótorhjóla, en það krefst einbeitingar og tækni að hafa stjórn á hjólinu, sagði
Gunnar.

Mótorhjólasínnuð fjölskylda

 Fjölskylda hans er mótorhjólasinnuð, kona hans María Hafsteinsdóttir á Honda Rebel 450 og sonurinn Sævar Hondu MT 50. En sérsmíðaða mótorhjólið er aðeins notað til keppni og ekki á skrá. Það er byggt upp í kringum Suzuki vél, sem hefur verið boruð út í 1568 cc. Í vélina hefur síðan verið raðað sérstaklega styrktum keppnishlutum. „Ég er búinn að leggja rosalega vinnu í hjólið ásamt félögum mínum. Stefán Finnbogason sá um að raða vélinni saman, en í henni eru m.a. Wiseco keppnisstimplar, keppnisflækjur, yfirstærð af ventlum og gormum til að auka bensínflæði og búið er að vinna í heddinu. Þjappa vélarinnar er 15:1 og MSD kveikjukerfið er á vélinni sem gefur betri neista og því meira afl en með venjulegu kveikjukerfi," sagði Gunnar, „kúplingin læsir sér í samræmi við hve bensíngjöfinni er gefið mikið inn, sem auðveldar stjórn á hjólinu í rásmarkinu. Galdurinn er að ná sem mestri þyngd á afturhjólið sem er 9 tommu breitt á 15 tommu felgu."

Skemmtilegra að fá meiri keppni 

Loftskiptir er á hjóli Gunnars sem gerir það að verkum að hann skiptir um gír með takka á
vinstra stýrishandfanginu. Meðal annars búnaðar eru tveir diskar að framan á bremsukerfinu, en
einn að aftan. Yfirbygging hjólsins er sérsmíðuð úr plasti og sá Kristján Erlendssonumþað
verk. Jón Metal, sem svo er nefndur, sá um smíði grindarinnar undir öll herlegheitin og Bílbót í Keflavík, sem er heimabær Gunnars, sprautaði hjólið. „Hjólið virkar vel og ég náði
að aka brautina á 9,52 sekúndum en íslandsmet mitt er 9,69 sekúndur. Ég hef trú á að ég komist niður í 9,2 sekúndur og það er langt þarna á miUi. Hvert sekúndubrot skiptir máli og kostar meira afl og nákvæmni í akstri," sagði Gunnar. „Fljótustu mótorhjólin í kvartmílu úti eru um 6 sekúndur að fara kvartmíluna og þá eru þau á helmingi breiðari dekkjum.  Mér finnst þetta tæki nógu snúið í meðförum og skemmtilegra væri að fá meiri keppni..."
Mbl 8.9.1996


Íslenska landsliðið í vélhjólaakstri til Englands


Keppa í stærstu þolaksturskeppninni

ÍSLENSKA landsliðið í vélhjólaakstri tekur þátt í stærstu þolaksturskeppni ársins í Englandi
í dag, 8. september. Liðið lenti í öðru sæti í þolaksturskeppni í Pembrey í Englandi í fyrra.
Liðið keppir undir nafninu „Team Iceland Endurance" eríendis og er þessi keppnisferð gerð möguleg með dyggum stuðningi Vélhjóla & sleða sem eru styrktaraðilar liðsins.
Liðið hefur síðan 1994 verið skipað þeim Þorsteini Marel, sem flestir þekkja undir nafninu Steini Tótu, Unnari Má Magnússyni, margföldum íslandsmeistara í kvartmílu og Karli Gunnlaugssyni, meistara í ýmsum akstursíþróttum.
Þessi hópur býr yfir mjög mikilli keppnisreynslu og stefnir á eitt af fimm efstu sætum í keppninni en um 50 lið eru skráð til keppni, þar á meðal eru atvinnumenn sem keppa í heimsbikarkeppninni í þolakstri.

Ekið í elna klst í senn

 Keppnin er 6 tíma þolaksturskeppni (Endurance) og fer fram á Snetterton brautinni. Braut þessi er 4 km malbikuð braut, u.þ.b. 100 km norðaustur af London og er meðalhraði keppenda á mótorhjólum milli 140 og 150 km/klst. Á greiðasta kafla brautarinnar eru keppendur á um 250 km hraða á klst.
Team Iceland keppir í 600 flokki á hjóli sem er um 125 hestöfl og 160 kg en sá flokkur er langfjölmennastur og keppni hörðust, um 2/3 af keppendum eru í þessum flokki. Ökumenn aka um eina klst. í senn, eða ca þann tíma sem bensín endist og er þá skipt um ökumann, tankur fylltur og slit dekkja mælt en þetta tekur um 20 sekúndur þegar vel gengur.
Til að ná verðlaunasæti verður allt að vinna saman, ökumenn að aka jafnt og þétt á bestu tímum, aðstoðarmenn að vinna fumlaust svo að tími tapist ekki í skiptingum því mjög erfitt er að
vinna upp tapaðan tíma á brautinni þegar keppni er jöfn og hjólið þarf að vera öflugt og vel
uppsett til að þola álagið. Þess má geta að eftir eina svona keppni er tækið úr sér gengið og þarf að taka upp vél og skipta um bremsudiska og alla slithluti.

https://timarit.is/

24.8.96

Íslenskir bifhjólamenn eru friðsamir:

Halda haustógleði og vetrarsorgardrykkju 

Á Íslandi eru samkvæmt heimildúm DV rúmlega tiu mótorhjólaklúbbar, sumir innan Sniglanna og
aðrir utan. Verið er að kortleggja þessa klúbba. Sniglarnir eru aðilar að Evrópusamtökum sem vinna
nær eingöngu að því að fylgjast með löggjöf, sem Evrópusambandið hyggst setja, um allt er varðar bifhjól og bifhjólamenningu. Islendingar eru ekki i sambandi við erlendar ribbaldaklíkur. Að því er blaðið kemst næst eru engir klúbbar á Islandi sem sverma fyrir Vítisenglunum þessa stundina. Samkvæmt heimildum blaðsins reyndi islensk klíka, Óskabörn Óðins af fá inngöngu í Vítisenglana en án árangurs. í dag er þessi klíka öðruvísi samansett og heimildir herma að þeir hafi ekki vakið máls á því aftur. í tímariti Vítisenglanna, Scanbike, var grein í vor um þennan klúbb. Oddviti Óskabarnanna, Gunnar Þór Jónsson, Gunni klútur, neitar að Óskabörnin hafi áhuga á inngöngu í Vítisenglana og segir engan stuðningsklúbb Englanna hér á landi. Hann segir Sniglana halda sambandi við Englana vegna þess að Vítisenglarnir vilji vita hvað sé að gerast í mótorhjólamálum um allan heim. Ekkert óeðlilegt sé við að grein um Óskabörn Óðins, sem eru flest heiðin, hafi birst i  Scanbike.

Engar hefndir 

„Nokkrir Islendingar hafa farið á landsmót í Noregi og við fáum til okkar útlendinga á landsmót. Bifhjólasamtökin eru ekki í beinu sambandi við erlendar mótorhjólaklíkur.
Erlendis eru klúbbarnir minni og starfa eins og fjölskyldur en Sniglarnir eru ekki stuðpúðar fyrir félaga sína. Allt gengið fer ekki og hefnir ef eitthvað kemur fyrir einn," segir Þóra Hjartar Blöndal Snigill. Til þess að geta gengið i Sniglana á íslandi verða þrettán félagar að samþykkja viðkomandi en mótorhjólapróf er ekki skilyrði. Kærustur og kærastar Snigla, eða „hnakkskraut", eins og þau eru  kölluð, vildu fá leyfi til þess að ganga í Sniglana og voru þá ekki alltaf með próf.

Friðsælir klúbbar 

„Allir mótorhjólaklúbbar á Íslandi eru mjög friðsælir. Þeir líkjast ekkert klúbbunum úti þar sem verið er að berja fólk ef merkin eru of lík. Sniglarnir eru hálfgerður  skátaklúbbur íslands," segir Valgerður Guðrún Hjartardóttir, Snigill frá 1989. „Markmiðið með stofnun Sniglanna var frá byrjun að efla samskipti bifhjólamanna en núna eru 1087 meðlimir í Bifhjólasamtökum lýðveldisins. Margir sem eru i minni klúbbunum eru líka í Sniglunum. Litið er á
Sniglana í dag eins og FÍB eða hagsmunasamtök," segir Valgerður. Á hverju ári standa Sniglarnir fyrir heilmikilli dagskrá. í febrúar er grímuball, árshátíð í byrjun apríl, 1. maí hópkeyrsla, landsmót Snigla og hjóladagur Snigla. Einnig fara Sniglarnir í Landmannalaugar síðustu helgina í ágúst á hjólunum. Sniglarnir halda aðalfund á hverju ári oghaustógleði ásamt vetrarsorgardrykkju. Einnig eru farnar smáferðir á milli, meðal annars barnaferð.
Á landsmót Snigla mæta allir klúbbar á landinu en ekki er á hreinu hversu margir þeir eru.

Klíkur og kunningsskapur 

„Landið er meira og minna ein heild og i þorpum halda klúbbarnir þétt saman en þeir eru flestir Sniglar. Klíkurnar eru yfirleitt tengdar kunningsskap en ekki búsetu. Þær eru yfirleitt ekki skipulögð félög," segir Þorsteinn Marel, eða Steini Tótu eins og hann er kallaður hjá Sniglunum. „Ég hef ekki heyrt að Sniglarnir hafi neitt sérstakt álit á Vítisenglunum eða Banditos. Ég  er ekkert minni hjólamanneskja vegna þess að ég keyri um á Racer heldur en ef ég keyrði um á biluðum Harley Davidson. Öllum sem ég þekki þykir ofbeldið sem fylgir erlendu klúbbunum fáránlegt. Af hverju ættum við ekki að geta hjólað saman í sátt og samlyndi án þess að vera með ofbeldi eða nota dóp? Klúbbar á Islandi eru af hinu góða því það myndast góður kjarni sem þjappar fólki saman," segir Valgerður. Sniglarnir mæta yfirleitt góðu viðmóti hjá fólki og hefur það breyst á undanförnum árum. Sniglarnir taka að sér gæslu á hátíðum og tónleikum og hafa yfirhöfuð mjög góð samskipti. Sniglar og lögregla eiga fund á hverju ári þar sem báðir aðilar koma sjónarmiðum sínum á framfæri.

Stelpum fjölgað

„Stelpum hefur fjölgað og það gapir enginn lengur þegar maður tekur af sér hjálminn.  félagsskapurinn er mjög misjafn því það eru allar tegundir fólks þarna, frá atvinnuleysingjum til alþingismanna. Meirihlutinn er þó mjög gott fólk en svartir sauðir eru til í þessum félagsskap eins og annars staðar. Við erum engir englar," segir Valgerður.

DV -em
24.08.1996  

13.8.96

Tvö Islandsmet í kvartmílu


ÞRIÐJA kvartmilumótið sem gefur stig til íslandsmeistara fór fram á föstudagskvöld. Tvö íslandsmet voru slegin íflokki mótorhjóla. Sigurður Gylfason á Suzuki ók brautina á 10,227 sekúndum íflokki sporthjóla og Gunnar Rúnarsson á sérsmfðuðu Suzukimótorhjóli ók á 9,694 sekúndum.

Margir eiga möguleika á meistaratitli í hinum ýmsu flokkum kvartmílunnar þegar einu móti er ólokið, en það verður 1. september. Með sigri í flokki bíla með forgjöf er Halldór Björnsson á Toyota Corolla með 280 stig eftir keppni helgarinnar en Torfi Sigurbjörnsson 230. Fyrir sigur í einstakri keppni fá ökumenn 100 stig, síðan 10 ef þeir setja íslandsmet. Síðan eru gefín stig fyrir árangur í tímatökum fyrir keppni, sá sem nær besta tíma fær átta stig og sá lakasti eitt stig. í flokki götubíla náði Jón Geir Eysteinsson á Chevelle bestum tíma í tímatökum og vann síðan Agnar Agnarsson í úrslitaspyrnunni. Jón Geir er með 302 stig til meistara og Agnar 208. í flokki útbúinna götubíla vann Sigtryggur Harðarson á Toyota Celica. I þessum japanska bíl er nú átta cylindra Cleveland vél og amerísk hásing að aftan. Fjöðrun hefur því verið gjörbreytt og í vélarsalnum prófaði Sigtryggur að kæla bensínið með ís áður en það náði blöndungunum. Sú tilraun bætti tíma Sigtryggs í brautinni. Hann ók best á 11,95 sekúndum og var á rúmlega 190 km hraða í endamarki. Sigtryggur er með 233 stig í íslandsmótinu, Grétar 193 og Asgeir Örn Rúnarsson 104, en hann lenti í vélarvandræðum í keppninni.

Það voru hinsvegar mótorhjólaökumenn sem settu íslandsmetin. Sigurður Gylfason sem ekki hafði keppt á mótorhjóli í sumar eftir ágætt ár á vélsleða í vetur mætti og setti íslandsmet. Hann ók Suzuki mótorhjóli sem hann settist á klukkustundu fyrir keppni og tókst að vinna Bjarna Valson á Suzuki í úrslitum. Bjarni er hinsyegar með 194 stig til meistara, en Árni Gunnlaugsson sem varð þriðji um helgina er með 152. Valgeir Pétursson á Honda vann í flokki 600cc mótorhjóla, lagði Unnar Má Magnússon á Kawazaki að velli. Besta aksturstíma i mótinu náði Gunnar Rúnarsson í flokki ofurhjóla á sérsmíðaðri Suzuki mótorhjólagrind. Hann ók á 9,694 sekúndum á sannkölluðu tryllitæki sem hann hefur smíðað með aðstoð margra félaga sinna.

Morgunblaðið 13.8.1996

27.7.96

Frá bifhjólum til blúndna

Viðtal við Vœringjann Atla Bergmann

— Hverjir eru Vœringjarnir? 
„Væringjarnir er fjögurra ára gamall óformlegur félagsskapur áhugafólks um mótorhjol, ferðalög og samkomur sem eru lausar við notkun vímuefna. Þeir hafa beitt sér í forvarnamálum og tekið þátt í eða séð um öryggisgæslu á mörgum stórhátíðum, t.d. Uxanum, og tónleikum, s.s. hjá Björk, Bowie og Prodigy. Þá hafa Væringjar staðið fyrir útihátíðum, ýmist í slagtogi með öðrum mótorhjólafélagsskap, Söxum frá Akureyri, eða einir. Þessa helgi stendur sumarmót Væringjanna yfir, Járnfákurinn, sem er vímulaus fjölskylduhátíð."
 — Hvað merkir vœringi?
„Væringjar voru norrænu mennirnir nefndir sem gegndu lífvarðarstörfum fyrir keisarann í  Miklagarði á sínum tíma. En þeim einum þótti treystandi tíl að gæta lífs og lima Miklagarðskeisara."
Hvernig tengjast Sniglarnir, Bifhjólasamtök lýðveldisins, og Vœringjarnir? 
„Flestir Væringjanna eru jafnframt meðlimir í Sniglunum. Sniglarnir hafa starfað í 12 ár. Þeir eru regnhlífarsamtök líkt og Félag íslenskra bifreiðaeigenda. í Sniglunum er yfir eitt þúsund manns, þar má t.d. finna bændur, sjómenn, lækna, lögfræðinga og alþingismann. Sniglarnir eru með sérstakan klúbb fyrir ungsnigla, þ.e. fyrir krakkana á skellinöðrunum, þar sem m.a. er rekinn harður áróður fyrir öryggi í umferðinni. Annars halda Sniglarnir uppi stöðugum áróðri í þeim efnum, bæði á fundum og í fréttabréfinu Sniglafréttir. Þá taka þeir fyrir önnur hagsmunamál bifhjólaeigenda eins og tryggingariðgjöldin, en þau hafa verið óheyrilega há og lögð jafnt á yfir alla línuna, burtséð frá reynslu viðkomandi.
— Hvaða fleiri minni mótorhjólaklúbbar eru starfandi? 
„Það eru t.d. Óskabörn Óðins, en þeir ætla að vera með mót undir Eyjafjöllum um Verslunarmannahelgina, kvennasamtökin Jarþrúður, Beinþýðir, Vættir, Hvítabirnir og Saxar. Milli þessara klúbba er enginn rígur, öfugt við það sem hefur heyrst af mótorhjólasamtökum í útlöndum. Það eru allir vinir, þó að menn haldi auðvitað með sínum félagsskap líkt og menn halda með sínu íþróttaliði."
— Nú hafa fréttir síðustu mánaða sagt frá stríði milli Vítisengla og Bandidos, ofbeldi, fíkniefhasölu og annarri ólöglegri starfsemi. Hafa slíkar fregnir ekki sloem áhrif á ímynd mótorhjólamanna almennt? 
„Jú, óneitanlega. Meðlimir Vítísengla voru t.d. fyrir skömmu stöðvaðir á norsku landamærunum og ekki hleypt inn og borgaryfirvöld í Kaupmannahöfn vilja koma ungmennasamtökum Vítisengla út úr leiguhúsnæði, sem borgin hefur reyndar styrkt þá með. Þannig er heildin farin að líða fyrir það sem eitt prósentið gera."
— Hafa þessi þekktu alþjóðlegu samtök Vítisengla og Bandidos leitað hófanna hér á landi? „Það hafa þeir, en þeir hafa ekki haft erindi sem erfiði og þeim mun aldrei takast að hasla sér völl á íslandi. Við íslendingar erum einu sinni þannig gerðir að við látum ekki auðveldlega að stjórn, allra síst slíkum ógnaraga. Við höfum engan her og kunnum ekki að ganga í takt. Vítisenglarnir hafa oft verið fengnir til að taka að sér öryggisgæslu vegna þess ógnarvalds sem þeir hafa, en Væringjamir, riddarar ljóssins, eru aftur á móti eftirsóttir til slíkra verka af því að þeir eru „straight" og edrú."
— Þessa helgi standa Vœringjarnir fyrir útihátíð, Járnfáknum, að Reykholti í Biskuþstungum. Hvernig hátíð er þetta? 
„Þetta er vímulaus fjölskylduhátíð með fjölbreyttri dagskrá, varðeldi, sameiginlegu grilli og hjólaleikjum. Þá munu koma fram ýmsir lista- og andans menn, sem tengjast Væringjum með einum eða öðrum hætti. T.d. mun hin efnilega hljómsveit Viridan Green og KFUM and the andskotans leika fyrir dansi og Uriel West kennir fólki trans-dans, þ.e. að tengjast sjálfum sér í gegnum gleði dansins með þvi að falla í trans og finna æðra sjálf. DJ Þossi þeytir skífum og skemmtikraftar troða upp.
— Hvemig fólk heldurðu að mæti á Járnfákinn?
„Fólk af öllum stærðum og gerðum, allt frá svartklæddum sniglatöffurum til Laura Ashley blúndukvenna." - gos

15.7.96

Harley Davidson víkur fyrir Kawasaki


Lögreglan í Reykjavík hefur fengiö fjögur ný mótorhjól af gerðinni Kawasaki 1000 og leysa þau þrjú Harley Davidson hjól af hólmi. Hér er um að ræða bandaríska útgáfu af japönsku hjólunum og hafa þau að sögn gefið góða raun vestra. DV-mynd S 1996

13.7.96

Hvað er svona spennandi við mótorhjól? (1996)


Einn með sjálfum sér (1996)


Yfir sumartímann er alltaf eitthvað um að vera hjá Bifhjólasamtökum lýðveldisins, Sniglunum. I dag er hjóladagurinn og um síðustu helgi héldu þeir landsmót. Sveini Guðjónssyni lék forvitni á að skyggnast á bak við tjöldin hjá samtökunum og komast að því hvað væri svona merkilegt við mótorhjól.


Þeir Jón Páll Vilhelmsson og Gunnar Jónsson, stjórnarmenn í Sniglunum, voru rétt að jafna sig eftir landsmótið í Tjarnarlundi í Dalasýslu um síðustu helgi, þegar við hittumst í bifhjólaversluninni Gullsporti. Þar er hægt að fá flest það sem tilheyrir bifhjólaakstri og þessum sérstaka lífsstíl sem Sniglarnir hafa tileinkað sér, allt frá támjóum leðurstígvélum, leðurarmböndum og beltissylgjum

2.7.96

Vann í sinni fyrstu keppni

 

Viggó Örn Viggósson á Yamaha VR 500 vann fyrstu moto kross keppnina, sem haldin var á nýrri keppnisbraut Kappakstursfélags Akureyrar í Glerárdal. Brautin er mjög skemmtileg og ætluðu upphaflega um 20 keppendur að taka þátt, en á endanum kepptu 13. Bleytan fældi hina frá.

„Aðstæðurnar voru hræðilegar, eins og að vera á svelli. En brautin liggur skemmtilega, þó rigning hafi sett strik í rekninginn núna. Eg fór rólega í byrjun og hafði reyndar ekki þrek til .að fara á fullu við þessar aðstæður, ég hefði bara flogið á hausinn," sagði Viggó um keppnina. Hann hefur átt mótorhjól í mörg ár, en var að keppa í sinni fyrstu keppni í moto kross. Hann varð í sjötta sæti í endurokeppni, sem var daginn áður. „Það fylgir því mikil vinna að eiga moto kross keppnishjól, það þarf sífellt að vera að yfirfara hjólin og bæta. Mér sýnst þessi íþrótt vera að vaxa að nýju eftir mögur ár og brautin hérna á Akureyri er mikil lyftistöng, en almennilega braut hefur vantað fyrir sunnan," sagði Viggó. 

Úrslitin eftir 3 moto: 

1. Viggó Viggósson 55 stig,
2. Heimir Barðason, 48,
3. Reynir Jónsson, 45,
4. Vilhelm Vilhelmsson, 33,
5. Jón Haukur Stefánsson, 30,
6. Hákon Asgeirsson, 28,
7. Magnús Þór Sveinsson, 27,
8. Guðleifur Svanbjörnsson, 12 stig.

Dagur 2.7.1996

1.7.96

Torfærumótorhjól þeystu í Garðsárdal (1996)


Ferðalög á „enduro" mótorhjólum eða torfærumótorhjólum sem eru á skrá er mjög vinsæl ástundun sunnan heiða. 


En fyrir skömmu lögðu menn land undir fót og tóku þátt í fyrstu skipulögðu keppninni fyrir „enduro" mótorhjól hérlendis. Hún fór fram í Eyjafirði og tóku 30 keppendur þátt.

„Þetta var hrikalega erfitt, en um leið skemmtilegt. Við þurftum að slást við skurði, mýrar, brekkur, grjót og vegaslóða á leiðinni, sem var 17 km löng og lá um Garðsárdal," sagði Þorsteinn Marel, en hann vann keppnina. Varð fjórum sekúndum á undan Heimi Barðasyni, gamalkunnum motokross  ökumanni. Þorsteinn eða Steini Tótu, eins og félagarnir kalla hann var 16,56 mínútur að aka leiðina. Margir villtust á leiðinni eða festu hjól sín í erfiðri mýri og allavega einn keppandi, kvenkyns, sofnaði á leiðinni eftir að hafa fest hjól sitt í mýri! „Það var talsverð bleyta á leiðinni, þannig að það varð að aka hæfilega varlega til að fljúga ekki á hausinn. Staðir sem keppendur ætluðu að stökkva yfir skurði reyndust varasamir og hraðinn lækkaði verulega," sagði Þorsteinn.
„Sömu keppendur tóku svo þátt í keppni í brekkuklifri og þá vann Finnur Aðalbjörnsson, sýndi mikla lipurð á heimavelli. Mér fannst frábært að koma til Akureyrar og upplifa mörg akstursfþróttamót sömu helgi og hið nýstofnaða Kappakstursfélag Akureyar er skemmtilegasta nýjung í akstursíþróttum síðustu ár. Þetta er virkilega frískir strákar sem standa á bakvið félagið."
Dagur 2.7.1996

28.3.96

Tilbúnir að drepa fyrir félagana


Hell's Angels-mótorhjólaklúbburinn er trúlega einn stærsti og frægasti mótorhjólaklúbbur heims og var nýverið í fréttunum vegna óhugnanlegra morðárása. Atli Bergmann, áfengisráðgjafi og meðlimur mótorhjólaklúbbsins Væringja, kynntist Hell's Angels og öðrum mótorhjólagengjum náið á sínum yngri árum í Kaupmannahöfn. Guðbjartur Finnbjörnsson ræddi við hann um þá lífsreynslu og mótorhjólamennsku almennt.

,,Sterkt bræðralag einkennir flesta þessa mótorhjólaklúbba og félagar eru venjulega tilbúnir að gera hvað sem er fyrir félaga sína, jafnvel drepa. Ég lenti eitt sinn í illdeilum við einn hættulegasta glæpamann Danmerkur á þessum tíma, KimTusindben var hann kallaður... Nokkrum mánuðum seinna var hann drepinn."

Hell's Angels-mótorhjólaklúbburinn var nýverið í fréttum vegna óhugnanlegra morðárása sem áttu sér stað í tveimur flughöfnum í Skandinavíu. Hell's Angels er trúlega einn stærsti og frægasti mótorhjólaklúbbur heims. Hann átti upptök sín í Bandaríkjunum, en Hell's Angelsklúbbar hafa síðan sprottið upp í mörgum löndum, meðal annars á Norðurlöndum. Atli Bergmann, áfengisráðgjafi hjá Krýsuvíkursamtökunum og meðlimur mótorhjólaklúbbsins Væringja, kynntist mótorhjólagenginu Hell's Angels á sínum yngri árum í Kaupmannahöfn. Atli bjó í Kaupmannahöfn á árunum 1980 til 1984 eða eins og hann sjálfur segir frá, á gleðiog sokkabandsárum sínum. „Þetta voru dagar víns og rósa," segir Atli og brosir. „Ég vann í byrjun sem sjúkraliði. Missti svo vinnuna og tók þá til við ljósfælnari iðju. Iðju sem tengdist Kristjaníu og öllu því hassi sem þar fer um. Á þeim tíma fannst mér hass hið besta mál og ekkert hættulegra en Tuborg-bjór, sem að vísu var þá bannaður á íslandi. En þá fannst mér það aðeins tímabundinn misskilningur hjá yfirvöldum að banna hass," segir Atli. Sem betur fer hef ég komist á aðra skoðun í dag og er löngu hættur neyslu á hassi og öðrum vímuefnum." 

Tilbúnir að drepa fyrir félagana

Atli hefur alltaf verið mikið fyrir mótorhjól og í Kaupmannahöfn keypti hann'sér sitt fyrsta stóra hjól. Þá kynntist hann öðrum mótorhjólaáhugamönnum. Náungar sem voru í klúbbi sem kallaðist Black Sheep eða Svörtu sauðirnir. Black Sheep-klúbburinn var svokallaður vinaklúbbur Hell's Angels. „Þessi klúbbur hentaði mér ágætlega því ég hafði alltaf verið svarti sauðurinn í fjölskyldunni," segir Atli og hlær. „Strákarnir í Black Sheep voru helvíti fínir náungar, traustir og stóðu við það sem þeir sögðu. Eiginleiki sem var og er sjaldgæfur í nútímaþjóðfélagi. Mér líkaði því vel félagsskapurinn. Ég var ekki eiginlegur klúbbfélagi en það munaði minnstu að ég gengi í klúbbinn. Menn byrja á því að vera svokallaðir prospects eða líklegir, sem er nokkurs konar reynslutími til að athuga hvort maður sé hæfur í klúbbinn. Og það stóð til að ég gerðist líklegur. Ástæðan fyrir að ég hætti við var að ég þurfti á einhvern hátt að sanna mig fyrir þeim. Það þýddi að ég átti að vera tilbúinn að gera hvað sem var fyrir hópinn. Ég var ekki alveg tilbúinn til þess. Sterkt bræðralag einkennir flesta þessa mótorhjólaklúbba og félagar eru venjulega tilbúnir að gera hvað sem er fyrir félaga sína. Jafnvel drepa. Ég lenti eitt sinn í illdeilum við einn hættulegasta glæpamann Danmerkur á þessum tíma, Kim Tusindben var hann kallaður. Málið var að hjólið mitt var skráð á stelpu sem ég þekkti og hún lét Kim plata sig til að afsala sér hjólinu til hans. Þegar ég bankaði upp hjá honum þungbúinn og vildi fá hjólið mitt aftur beindi hann byssu að höfði mínu og var til alls vís. Heimsókn mín stóð því stutt og ég var nokkuð ánægður með að sleppa þaðan lifandi. Ég flutti heim stuttu seinna en lét félaga mína í Black Sheep vita hvað hefði gerst. Nokkrum mánuðum seinna var hann drepinn. Trúlega verið búinn að svíkja of marga, meðal annars mig. Black Sheep voru síðan nokkrum árum seinna teknir inn í Hell's Angels.

Lét mig hverfa á meðan vinkonur mínar lumbruðu á stráknum

„Bull Shits-mótorhjólagengið var á þessum árum mjög stórt' og öflugt í Kaupmannahöfn. Bull Shit-arar héldu sig mest í Amagerhverfi Kaupmannahafnar og réðu meira og minna lögum og lofum í Kristjaníu. í augum mínum var Bull Shits ekkert annað en glæpagengi og ég átti erfitt með að þola þá," segir Atli. „Þeir voru þekktir fyrir tilefnislaust ofbeldi, berjandi á minni máttar og stjórnuðu í krafti óttans. Ég lenti sem betur fer aðeins einu sinni í þeim. Þá sat ég í rólegheitum inni á bar í Kristjaníu ásamt þremur íslenskum vinkonum mínum. Þar inni var stór hópur Bull Shitara, nokkrir fullir Grænlendingar og svo við. Einn Bull Shit-aranna var með einhver læti og leitaði að einhverjum til að berja á. Hann var búinn að berja tvo eða þrjá Grænlendinga og ætlaði svo í mig. Mér leist ekki alls kostar á aðstæður," segir Atli og glottir. „Ef ég hefði hann undir, hvað myndu félagar hans gera? Og eins ef hann hefði mig undir. Okkur báðum til háðungar og skammar endaði þetta þannig að vinkonur mínar lumbruðu á honum á meðan ég lét mig hverfa."

Hell's Angels afgreiðir sín mál með skoti í nausinn

„Það leið ekki á löngu uns Nautakúkarnir lentu upp á kant við hinn stóra mótorhjólahópinn, Hell's Angels, og þá kynntust þeir ofjarli sínum. Það varð hreinlega opinbert stríð og margir drepnir. Hell's Angels brugðu á það ráð, til að enda stríðið, að drepa foringja Bull Shits, sem kallaður var Makríllinn. Sá sem tók við var bara kallaður Höfðinginn. Stór, mikill, illúðlegur með sítt skegg, allur húðflúraður og líkastur víkingi til forna. Að minnsta kosti eins og maður ímyndar sér þá. Höfðinginn gekk jafnan um með apa á öxlinni. Hell's Angels afgreiddu hann líka með skoti í hausinn," segir Atli. „Eftir það lögðu Bull Shit-arar niður merkin og létu sig hverfa. Þeir voru hreinlega upprættir. Hell's Angels hafa síðan ráðið því sem þeir vilja ráða. Allt þar til Bandidos fóru að láta á sér kræla fyrir nokkrum árum. Bandidos er einn stærsti mótorhjólaklúbbur heims og þeir einu sem ógna eitthvað veldi Hell's Angels. Svo virðist sem Hell's Angels ætli að nota sömu aðferð og þeir notuðu á Bull Shits til að losa sig við Bandidos, drepa foringjana. Það er ótrúlegt að þeir skuli fara með hríðskotabyssu á Kastrup-flugvöll og hreinlega taka foringja Bandidos af lífi. En svona er nú líf þessara manna. Þess má geta að þegar Bull Shits lagði upp laupana þá fundust nokkur lík undir gólffjölum í húsi þeirra. Það er ekki gott að vera óvinur svona manna. Það er engum manni hollt."

Ég er í besta mótorhjólaklúbbi landsins

Mótorhjólaklúbbar eru til um allan heim, einnig hér á íslandi, en að sögn Atla fer það ávallt eftir þjóðfélagsaðstæðum hvernig þessir klúbbar haga sér. „Hell's Angels-gengi í Bandaríkjunum eru trúlega mun hættulegri en í Danmörku og hér á íslandi. í okkar fína litla velferðarþjóðfélagi er engin forsenda fyrir svona skipulögðum glæpaklúbbum," segir Atli. „Þeir íslendingar sem vilja komast í svona klúbb þurfa að fara til útlanda til þess. Það voru nokkrir íslendingar í Bull Shits og meira að segja var einn af stofnendum klúbbsins íslendingur. Hér á landi voru bara stofnuð Bifhjólasamtök lýðveldisins, Sniglarnir, sem er eins hættulaust fyrirbæri og Félag íslenskra bifreiðaeigenda. Svo eru til nokkrir litlir klúbbar eins og Saxar, Óskabörn Óðins, Hrafnar, Hvítabirnir og Riddarar Lúsífers — en það nafn finnst mér reyndar alveg á mörkunum. Ég meina, hvað eru þeir að segja með þessu nafni, þessir annars mætu og góðu drengir? En síðast en ekki síst má ekki gleyma aðalklúbbnum, klúbbnum mínum, Væringjum. Ég er svo stálheppinn að vera í þessum besta mótorhjólaklúbbi íslands. í honum eru einungis fullorðnir, edrú og ábyrgir einstaklingar, flestir með margra ára edrúmennsku að baki og allir með ólæknandi mótorhjólabakteríu. Hinir upprunalegu Væringjar voru góðu gæjarnir á víkingatímum. Víkingar fóru um rænandi, ruplandi, drepandi og nauðgandi. Væringjar aftur á móti voru bræðralag góðra manna sem stunduðu viðskipti. Þeir voru víðfrægir fyrir heiðarleika og nutu mikils trausts alls staðar í heiminum, voru til dæmis lífverðir keisarans í Miklagarði í mörg hundruð ár. Við Væringjar mótorhjólanna erum afsprengi þeirra. Við virðumst líka njóta mikils trausts, því ef á að vera einhver meiri háttar samkoma, stórtónleikar og því um líkt, þá er oftar en ekki kallað á okkur og við beðnir að sjá um gæslu á svæðinu. Við höfum til að mynda séð um gæslu á Uxanum, þegar Björk hélt hljómleika hér, á Prodigyhljómleikunum og meira að segja Sniglarnir hafa beðið okkur að sjá um gæslu á landsmóti þeirra. Eins munum við sjá um gæslu á- öllum stórtónleikum sumarsins auk þess að halda sjálfir veglegt fjölskyldumót í Aratungu í Biskupstungum í sumar, en það er orðið árlegur viðburður. Þetta segir margt um þá virðingu og traust sem við njótum. Þetta er góður félagsskapur og passar mér betur en að vera í Lions-hreyfingunni eða Rotary." 

Íslenskir mótorhjólaklúbbar eiga ekkert sameiginlegt með Bandidos eða Hells Angels

„Meðlimir íslensku klúbbanna eru upp til hópa hið besta fólk sem hefur gaman af að þeysast um á mótorhjólum og líkar vel við leður. Þar fyrir utan eigum við ekkert sameiginlegt með Hell's Angels, Bull Shits og Bandidos. Það má heldur ekki gleyma því að meðlimir þessara illræmdu erlendu klúbba eru aðeins fámennur hópur miðað við þann fjölda sem keyrir um á mótorhjólum í heiminum. í Bandaríkjunum kynntist ég til að mynda góðum hópi sem kallaði sig Ex winos, það er að segja fyrrverandi drykkjumenn. Þar í hópnum voru fyrrverandi meðlimir Hell's Angels. Menn sem höfðu farið í meðferð, snúið við blaðinu en ekki misst áhugann á mótorhjólum. Snúið sér til sólarinnar. Foringi þeirra er dagskrárstjóri einnar stærstu meðferðarstofnunar Minnesota fyrir unglinga, þannig að ekki eru öll erlend mótorhjólagengi byggð á ofbeldi og eiturlyfjum. En munið það að ef þið, á ferðalagi erlendis, rekist á leðurklædda menn merkta Bandidos, Hell's Angels eða menn merkta í bak og fyrir með hauskúpum og því um líku, látið þá í friði og sniðgangið þá. Þetta eru ekki menn sem friðsæll íslendingur ætti að abbast upp á," segir Atli Bergmann að lokum.

 Helgarpósturinn 1996